Heb jij wel eens bedacht
Hoe het zou moeten zijn
Kerst te ‘vieren’ in een natte,
koude tent
Zonder water zonder brood,
Wanhopig hopend op een wonder,
Een klein verhongerend skeletje
in je armen,
wachtend op melk die
je niet geven kunt…
Bang voor ieder geluid
Want bescherming heb je niet…
En dan in jouw diepe ellende
schreewend bidden tot GOD.
Red ons, geef ons water, geef ons eten GOD alstublieft..
En waar is GOD? Wáár is GOD?
Hier is God in onze harten, God is in onze gebeden. Hij is diegene die komt bij de eenzamen, de buurvrouw met een kopje koffie, God is degene die ons eten geeft, de voedselkast, als je niet genoeg hebt. God is als helpende handen in het ziekenhuis, Hij is degene die een arm om je heen doet. Hij is degene die jou troost tijdens een kerkdienst, God is overal om ons heen. We staan er niet bij stil. Kijk in oorlogsgebieden waar het Rode Kruis doet wat ze kan, en zo is er veel meer wat we als doodnormaal ervaren, maar waar we Hem in kunnen vinden. De prachtige zonsondergang en de lach van een baby. Ook in onszelf kunnen we zijn vrede ervaren. Goed zijn voor de ander, een lichtje zijn, liefhebben.
Als wij bidden dan eindigen we vaak met: ‘om Jezus wil.’ Maar is dat omdat Jézus dat wil, of is dat omdat we dat zélf graag willen? Wij kunnen niet begrijpen waarom er gebeurt wat er gebeurt in de wereld. En dat hoeven we ook niet. We hoeven alléén maar te geloven dat er ons een betere wereld wacht.
Dus steken we vandaag het tweede kaarsje aan. We gaan op weg naar Kerst. Wij mogen dat in vrede vieren. Wij wel. Laat ons daar dankbaar voor zijn.
